วันก่อนมีโอกาสแบบฟรุ๊คๆ หนีบอาตี๋ไปดินเนอร์ด้วยกัน

ที่มาที่ไปก็มีอยู่ว่า  ช่วงนี้อาตี๋ดูเครียดๆ

แล้วเมื่อวันพุธ  อยู่อยู่อาตี๋ก็หายหน้าหายตาไปไม่มาทำงาน

เล่นเอาเรานั่งไม่ติดโต๊ะ  เที่ยงโทรหาก็ไม่รับ  ค่ำลองโทรอีกรอบก็ไม่รับ

ตัดใจส่ง sms ไปว่า

"เป็นห่วงจะแย่อยู่แล้วนะคะ  ไม่สบายหรือเปล่า อยากคุยด้วยจัง"

และแล้ว....ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ตามที่คาด

 

วันรุ่งขึ้น  วันพฤหัส  เราได้แต่เฝ้ารอดูว่า  อาตี๋จะมาทำงานมั้ยน้า

ปรากฎว่ามาทำงาน  แอบดีใจจัง

เราไม่ได้คุยกันเลยทั้งวัน  เพราะอะไรนะหรือ 

ก็มันกล้าๆ  กลัวๆ บอกไม่ถูกน่ะ

 

ตกเย็นก่อนกลับบ้านเราก็ถามอาตี๋ว่า  จะกลับกี่โมง

อาตี๋บอกว่า "สองทุ่ม"

เราก็เลยบอกว่า "เดี๋ยวมารับนะ" หยอดอีกแล้วค่ะ

อาตี๋บอกว่าไม่ต้อง  ไม่เป็นไร  แล้วก็จบบทสนทนาไว้แค่นั้น

 

พองานเลิก  เด็กก็ชวนไปเมากินข้าวคลุกเคล้าเหล้าปั่น

ตอนที่กำลังจะออกจากโรงงาน  ก็แอบแว้บแว้บคิดถึงอาตี๋ขึ้น

โทรศัพท์ไปแหย่เล่นดีกว่า  อะ...โทรไป  ไม่รับอีกแระ  เดี๋ยวจะอารมณ์เสียแล้วนะ

และแล้ว  อาตี๋ก็โทรกลับมา  เดาว่าเมื่อกี้อยู่ในห้องน้ำ

บทสนทนา  ก็ไม่มีอะไรมาก  เราก็หยอดและแหย่ตามเคย

ตื้อไปตื้อมา  สรุปอาตี๋ตกหลุมพรางอันเบ้อเร่อของเรา

รับปากว่าให้เรามารับได้ตอนสองทุ่ม

โอ้ว...แม่เจ้า  ดีใจออกนอกหน้าเก็บอาการไม่อยู่

 

แล้วเราก็ไปกินข้าวๆ กับเด็กๆก่อน  แต่ออกตัวไว้ว่า

วันนี้เจ๊ต้องกลับก่อนนะจ๊ะ  พอดีมีนัดประมาณ สองทุ่มน่ะ

เด็กๆก็กรุ้มกริ่มกันใหญ่  

"เฮ้ย...เจ๊จะมีแฟน" "คืนนี้มีโดน"

นี่เป็นเสียงของเด็กแสบแสบทั้งหลาย  แม่งงงงเม้ากันไป

 

อยู่ไปซักพักประมาณ หนึ่งทุ่มตรงเสียงโทรศัพท์เราก็ดังขึ้น

อ๊ะ...อาตี๋นั่นเอง

ถามเราว่าอยู่ไหน  เค้าปวดหัวจะกลับแล้ว

เราก็บอกว่า  โอเคเดี๋ยวไปรับเดี๋ยวนี้เลย

ถึงเวลาต้องเลือกน้องๆ กับหัวใจ  มันก็ต้องเลือกทำตามหัวใจเป็นธรรมดา

เจ้าเด็กๆ ทั้งหลาย  ก็ยิ้มกรุ้มกริ่ม  แซวไม่เลิกไม่ลา

แบบว่าเราก็ทำตัวมีพิรุธด้วยล่ะ  เก็บอาการไม่อยู่

 

คืนนั้นเลยมีโกสเดทกับอาตี๋ครั้งแรก

แต่บรรยากาศไม่ค่อยดีเลย

ดูดูแล้วอาตี๋ค่อนข้างเครียด   ซึมซึม  คุยน้อยมาก

 

ไม่เป็นไรครั้งหน้าต้องดีกว่านี้

ให้กำลังใจตัวเองเข้าไป