วันนี้เด็กๆทำแสบ
พอจะกลับบ้านตอนทุ่มกว่าๆ 4 สาวกระโดดขึ้นรถ
ล้อกำลังหมุน...เอ๊ะ รถที่จอดข้างๆ เราเมื่อเช้าไม่มีแล้วนี่นา
อ๊ะอ๊ะ คุณพี่กลับแล้ว แต่อาติ๋ยังไม่กลับนี่ ( เมื่อกี้เห็นอยู่)
แล้วอาตี๋จะกลับอย่างไร เพราะปกติอาตี๋จะอาศัยคุณพี่กลับ
เราก็เลยหันไปถามเด็กๆ ว่าชวนอาตี๋กลับด้วยได้เปล่า...
เด็กๆ ก็พร้อมใจว่ากลับได้...เราโทรไปชวนเล่นๆ แต่อาตี๋ด้วยจริงๆ
เราก็มีการบอกเด็กว่า ห้ามแซวโดยเด็ดขาด...เพราะเจ๊เขิน
เป้าหมายปลายทางวันนี้คือจะส่งอาตี๋ที่ป้ายรถเมล์หน้าโลตัสปทุม
แล้วปล่อยให้อาตี๋นั่งรถเมล์กลับรังสิตเอง
แล้วสี่สาวก็จะไปหาอะไรหม่ำกันในโลตัสกัน
พอถึงป้ายรถเมล์หน้าโลตัสเจ้าเด็กๆ ก็ทำแสบ
กระโดดลงจากรถกันหมด อาตี๋ก็ลงด้วย
แล้วเจ้าหนิงก็ผลักไสไล่ส่งดันอาตี๋ให้ขึ้นรถ บอกว่า "ลงมาทำไม เจ๊เค้าจะไปรังสิต"
อ้าว...ชั้นบอกว่าจะไปรังสิตตอนไหนเนี่ย ... มันทำกรูแล้ววววว ไอ้ตัวแสบ
เราเองก็ตามน้ำไป รังสิตก็รังสิตวะ แอบซ่อนความเขินปนความกระหยิ่มยิ้มย่องไว้ในใจ 555
บรรยากาศกำลังไปได้ดี และแล้ว....เสียงประหลาดๆ ก็ดังขึ้น
"เสียงอะไรวะ" เราคิด โทรศัพท์เราก็ไม่ช่าย
และแล้วอาตี๋ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ คุยอยู่พักหนึ่ง 5 นาทีเห็นจะได้
ฟังดูก็พอจะรู้ว่าปลายสายเป็นผู้ใด ไม่ใช่ใครต้องเป็นหวานใจของอาตี๋แน่แน่
โธ่...ช่างเป็นช่วงเวลาที่สุดแสนจะทรมานยิ่งนัก (ลิเกมั้ยเนี่ย)....แงแง
คันเร่งถูกเหยี่ยบหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว ... เซ็ง
พอเค้าวางสายมันก็ใกล้จุดหมายปลายทางที่เค้าจะต้องลง...
แถมยังมาสั่งเราอีก..ผมจะขึ้นรถเมล์คันหน้านี้
พี่ช่วยจอดให้ข้างหน้ารถเมล์คันนี้นะ
นั่นหมายความว่า...ให้ช้านนนนปาดรถเมล์นั่นเอง
โอ้ว...แม่เจ้า เกิดมายังไม่เคยปาดหน้ารถเมล์เลยค่า
มาปาดหน้ารถเมล์ครั้งแรก ก็เพราะอาตี๋นี่แหละ...ช่างกล้า
จะสุขหรือจะเศร้าดีคืนนี้..
